آموزش کامپیوتر

با سلام خدمت شما کاربران گرامی - اگر از مطالب وبلاگ خوشتان آمد نظرات و پیشنهادات خود را برای ما ارسال نمایید

مقدمه اینترنت

تبلیغات

یکی از سایت های پر سابقه کسب درامد در ایران

هر چند عده‌ای معتقدند تمدن زمانی به دنیا می‌آید رشد می‌کند، قد می‌کشد، به بلوغ می‌رسد و در نهایت می‌میرد لیکن تصور اینکه هیچ تمدنی چیزی از خود برای تمدن‌های آینده به یادگار نمی‌گذارد نمی‌تواند درست باشد واقعیت آن است که هر تمدن هنگامی که به بلوغ خود می‌رسد به مسائلی دست پیدا می‌کند که تاکنون وجود نداشته‌اند. اگر تمدن‌ها را به عنوان یک درخت تناور تصور کنیم تمدن‌های جزء به صورت شاخه‌های مختلف آن تلقی می‌گردند. با این وجود نمی‌توان صحبت از میان رفتن تمدن‌ها را بر زبان آورد بلکه هر تمدن جزء توانسته است مسائلی را به تمدن کلی بسپارد. در یک مسابقه دوچرخه‌سواری پیراهنی وجود دارد به عنوان پیراهن طلایی. این پیراهن در هر مرحله از مسابقه‌های دوچرخه سواران به برنده آن قسمت اعطاء می‌گردد. هر چند برندگان قسمت‌های مختلف متفاوت باشند ولی این دلیل نخواهد بود که پیراهن طلایی همه مراحل را طی ننموده و به خط پایان نزدیک شود. آنچه مهم می‌باشد این است که باید امروزه امانتداران جدید این پیراهن طلایی که چند قرن است آن را بر تن کرده‌اند در نظر داشته باشند که آنها وامداران تمدن‌های قدیمی تلقی می‌گردند. اعتقاد به اینکه بایستی دولت‌های توسعه‌یافته کنونی به فکر عقب‌مانده‌ها نیز باشند یک تصور جدید نیست زیرا تاریخ نشان داده است که فاتحان امروز مغلوبان فردا نیز می‌توانند باشند. امروزه تمدن تعریف جدیدی نیز می‌شود. بر این اساس عده‌ای معتقدند امروزه تمدن را می‌توان به عنوان حل و فصل صلح‌جویانه شنیده‌های بشر نیز معنی نمود. اگر بر چنین تعریفی و چنین تلقی معتقد باشیم بایستی پذیرفت که جامعه اطلاعاتی به عنوان تلالؤ تمدن هزاره سوم بایستی عملکرد خود را از یک شکاف عمیق معرفتی به یک چارچوب حمایتی از گروه کشورهای جنوب تغییر دهد. صحبت از تغییر شکاف دیجیتال به یک فرصت دیجیتال دقیقاً بر همین مبناست. هر چند در ابتدای تأسیس اینترنت ایده توافق جامعه در اداره آن قویاً حمایت می‌شد لیکن عملکرد آن طی 4 دهه فعالیت عمومی اینترنت نشان داده است که محیط سایبر آنقدرها هم با توافق جامعه جهانی اداره نمی‌شود. اگر بدانیم که حدود 80 درصد سایت‌های اینترنتی در ایالات متحده حضور دارند و این کشور به تنهایی 35% دسترسی به اینترنت را به خود اختصاص داده است باور خواهیم کرد که آنقدرها هم مسأله توافق جامعه در اداره اینترنت کاربرد نخواهد داشت.

 

تا 1990 میلادی

ایجاد فن‌آوری میکروپروسورها و انقلاب کنترل از اوخر قرن 19 باعث شتاب بیشتر فن‌آوری‌های مبتنی بر کنترل گردید. هرچند قبل از آن نیز می‌توان سخن از انقلاب کنترل راند لکن انقلاب اطلاعات به واقع باعث ایجاد دومین انقلاب کنترل گردید. هر چند کلیه سیستم‌ها با مسأله کنترل هماهنگ هستند لیکن هر چه سیستم‌ها به سمت سیستم‌های هوشمند و فراتر از آن سیستم‌های زنده میل پیدا می‌کنند قضیه کنترل در آنها با حالتی پیشرفته‌تر همراه می‌گردد. هر سیستم هدفمند کنترل را در درون خود به همراه دارد و این کنترل به واقع با اطلاعات در ارتباط کامل است. هماهنگ شدن انقلاب کنترل با اطلاعات علاوه بر انقلاب دوم اطلاعات باعث هوشمند شدن سیستم‌های ارتباطی و همچنین تولد اینترنت شد. در سال 1969 بود که وزارت دفاع ایالات متحده طرح تأسیس آژانس پروژه‌های پیشرفته را ارائه نمود. این طرح که به آن عنوان آرپانت نیز داد‌ه‌اند ریشه اینترنت را در محیط سایبر کاشت و البته این تولد حالتی صرفاً نظامی داشت. مسأله بعد در سال 1971 اتفاق افتاد و آن دیجیتالی شدن شبکه بود. این مسأله با اختراع زیرتراشه‌ها در این سال امکان‌پذیر شد. وجود آی‌سی‌ها نیز خود حرکت نوینی را به دیجیتالیزه شدن شبکه اعطا نمود و جالب‌تر آنکه طبق قانون مور از سال 1965 به بعد هر 2 سال ظرفیت آی‌سی‌ها دوبرابر شده است جالب آنکه هنوز هم این قانون درست و صحیح می‌باشد. کولین کلارک در سال 1940 شاید اولین کسی است که به جامعه اطلاعاتی به جای جامعه صنعتی اشاره کرده است پس از او نیز افرادی همانند دانیل بل و تافلرها با کتاب‌هایی همانند فراصنعتی و موج سوم به سراغ تحولات جدید به عنوان جامعه اطلاعاتی رفتند. در این میان دانیل بل معتقد بود که اقتصاد آمریکا از سال 1957 تبدیل به یک اقتصاد اطلاعاتی شده است و این تحول از همان سال‌ها در این اقتصاد قابل مشاهده است. این مسأله باعث شد که آمریکا از همان زمان فاصله­ی قابل توجهی از دیگر کشورها بگیرد و خود را به عنوان تنها قدرت اقتصادی جهان بشناساند. اگر تعداد خطوط تلفن را به عنوان یکی از مبناهای توسعه قلمداد نماییم آماری که در سال 1988 در این مورد به دست آمده شایان توجه خواهد بود. آفریقا در این سال 8/0 خط تلفن برای هر 100 نفر داشته است حال آنکه کشورهای توسعه‌یافته 78 درصد کل خطوط تلفن جهان را در اختیار داشته‌اند. در این زمان آسیایی‌ها بدون ژاپن و کشورهای جدید صنعتی جنوب شرقی آسیا 9/0 خط تلفن 5 برای هر 100 نفر داشته‌اند ولی وضعیت آمریکای لاتین در مقایسه با آفریقا و آسیا بهتر بوده است زیرا در آنجا 6 خط تلفن برای هر 100 نفر برقرار بوده است. در حال توسعه‌ها به طور مجموع و در سال 1988 با حدود 75 درصد جمعیت جهان تنها 12 درصد کل تعداد خطوط تلفن‌های جهان را در اختیار داشته‌اند. این در حالی است که اکثر کشورهای صنعتی در همان زمان حداقل 40 خط برای هر 100 نفر داشتند ولی در کشورهای در حال توسعه این میزان 5/1 خط برای هر 100 نفر بود.

 

دهه 1990 میلادی

در سال 1991 میلادی بود که بنیاد ملی علوم آمریکا بخش‌های غیرنظامی اینترنت را بر عهده گرفت. پایان جنگ سرد خیال آمریکا را از بابت بلوک شرق آسوده ساخته بود و این مسأله باعث شد تا از کارکردهای نظامی صرف اینترنت دست بردارد و اجازه دهد تا استفاده‌های غیرنظامی و خصوصاً اقتصادی از آن بیشتر شود. همین زمان بود که انتظارات از تجارت الکترونیک بالا رفت و حتی عده‌ای تخمین زدند که به زودی 25% یعنی یک چهارم کل تجارت جهانی در محیط الکترونیک به وقوع بپیوندد. این تخمین از مرز 25% نیز فراتر رفت تا انتظارات از اینترنت روز به روز ابعاد گسترده‌تری بیابد تا آنجا که هم‌اکنون به جای وزارت دفاع وزارت بازرگانی جایگزین شده و به همراه ICANN مدیریت اینترنت را به عهده بگیرند. قدرت اقتصادی جدید که پس از جنگ سرد ایجاد شده و حتی به آن عنوان پان کاپیتالیسم نیز داده‌اند کاملاً به یک نظام ارتباطات دوربرد و اطلاع‌رسانی جهانی وابسته شده است. اینترنت که انتظار می‌رفت در ابتدا ابعاد صرفاً اقتصادی بیابد روز به روز انتظارت را بالاتر برد و این در حالی بود که هنوز دو سوم خانواده‌های جهان حتی یک خط تلفن در اختیار نداشتند. در همین زمان اروپا خط تلفن سیار و اینترنت را به عنوان مبنای پیشرفت تلقی می‌نمود. عقب‌ماندگی کشورهای جنوب به حدی بود که استانداردهای مورنظر کمیسیون ماتیلانر بیست سال پس از توصیه آنها کاهش پیدا کرد زیرا جهان نتوانسته بود آن استانداردها را به دست آورد. در سال 1994 بود که با برگزاری نخستین کنفرانس جهانی توسعه ارتباطات دور پایین‌تر آمد. زمانی که ایالات متحده شدیداً در تلاش بود تا الکترونیک را در اعماق بازارهای خود جاسازی کند در آفریقا 29 کشور از 47 کشور آن در زمره کشورهای با کمترین توسعه به شمار می‌رفتند. از همین رو بود که رفته رفته جهان با شکاف عمیقی از ثروت مواجه شد لیکن اطلاع از این شکاف زمانی حاصل گردید که دره‌ای عمیق به وجود آمده بود و علت آن دیجیتالیزه شدن عمیق این کشورها به شمار می‌رفت. مسأله تا بدانجا پیش رفت که در اجلاس بوینس آیرس ITV طی یک گزارش که به عنوان گزارش توسعه جهانی ارتباطات دور منتشر شد اعلام گردید برای رسیدن به توسعه در فاصله 1994 تا 2000 مبلغ 250 میلیارد دلار نیاز است. اینها همه نشان‌دهنده فاصله‌ای عمیق بود که هر چند لحظه به لحظه عمیق‌تر نیز می‌شد لیکن کسی به آن توجه نداشت و این مسأله قربانیان این شکاف را بیشتر و بیشتر می‌نمود. در همین برهه بود که سازمان‌های تخصصی، دانشمندان و دولت‌ها رفته رفته متوجه مسأله شدند و دریافتند که این بار اگر به موقع حرکت نکنند دیگر هیچ وقت نخواهند توانست به گرد کشورهای توسعه‌یافته برسند. البته کشورهای توسعه‌یافته نیز کمی ترسیده بودند زیرا فاصله­ی­ دیگر از حدود مجاز آن خارج شده بود علاوه بر آن بازارهای جدید نیاز به مشتریان جدید داشت حال آنکه بازار غرب دیگر در حال اشباع شدن بود از همین رو آنها نیز حاضر بودند که کشورهای عقب‌مانده کمی تا قسمتی از خواب زمستانی خود بیدار شوند هر چند آنها از این مسأله نیز اکراه داشتند.

 

بعد از سال 2000

در آغاز قرن 21 یعنی درست زمانی که MIT در سال 2002 اولین سری تحقیق‌های دقیق درباره سیاست‌گذاری نام‌گذاری Domainهای اینترنتی را ارائه می‌کرد. شماره خطوط تلفن کل آفریقا حتی به تعداد خطوط تلفن مستقر در شهر توکیو نیز نمی‌رسید ولی در آن سوی جهان دیگر ICANN به قطب اصلی اینترنت بدل شده بود و در سوی دیگر گزارش جدیدی به همان سبک و سیاق گزارش ماتیلانر سعی داشت حلقه گمشده جدیدی را به نمایش گذارد. وقتی ITV بیست سال پس از گزارش کمیسیون ماتیلانر تصمیم گرفت یک بار دیگر به بررسی ارتباطات دور بپردازد تیمی را تشکیل داد ولی این تیم در همان ابتدا متوجه شد که مسأله با شمارش تلفن‌های کشورهای در حال توسعه به جایی نخواهد رسید. از همین رو آنها راه خود را کج کرده و یک بار دیگر همانند مایتلانر یک حلقه گمشده جدید را معرفی کردند. جالب آنکه هنوز حلقه گمشده قبلی پیدا نشده بود که دنیا متوجه این گمشده جدید شد.

کشورهای تکاپو افتادند و بالاخره تصمیم بر این شد تا سران آنها دور هم جمع شوند ولی آمریکا و همچنین مدیران ظاهری اینترنت در ICANN هنوز مخالف این تحرکات بودند. سمینارهای منطقه‌ای برگزار شد و همه آماده کنفرانس سران در ژنو شدند. پس از ژنو نیز سمینارها ادامه دارد از آنجمله تاکنون دو سمینار میان منطقه‌ای آسیای مرکزی و غربی در ایران برگزار شده ولی همچنان کشورها آماده می‌شوند تا این بار تیر خلاص را در تونس بزنند.

 

و هم اکنون

یک سؤال اساسی وجود دارد و آن اینکه واقعاً چگونه جهان مجازی توسط کمیته‌های کوچک تخصصی که با محققان در ارتباط است اداره می‌شود این موضوع مسأله‌ای است که هر چند از نظر گروه کشورهای جنوب غیرممکن نیز تلقی شود لیکن هم‌اکنون در جریان است. اینک چهار دیدگاه برای اداره اینترنت وجود دارد. یک گروه معتقد به ارزش تمرکززدایی هستند. اینها محققین و مدیران فعلی اینترنت می‌باشند. گروه دوم معتقد به آنارشیست و بی‌قانونی و بی‌دولتی است. اینها آمال خود را مبنی بر عدم وجود هیچ نیرویی در فوق سر خود در محیط مجازی یافته‌اند.

گروه سوم معتقد به کثرت‌گرایی است و بالاخره گروه چهارم دموکراسی را در محیط اینترنت دنبال می‌کند. بسیاری در حال برنامه‌ریزی برای آینده اینترنت هستند و هر کس از دریچه نگاه خویش به آینده اینترنت چشم دوخته است. بعضی‌ها منتظر شکست آن هستند لیکن بسیاری نیز امیدهای فراوانی به آن دارند. طرح‌های بلند مدت و کلان برای اینترنت نیز تاکنون بارها تجربه شده‌اند و از آن جمله طرح جدید حاکمیت بر اینترنت می‌باشد ولی تجربه نشان داده است که تاکنون این خود اینترنت بوده است که راه خود را انتخاب نموده است و برعکس تمام این طرح‌ها به هر سمتی که خود میل نموده باشد حرکت کرده است. اینکه آینده اینترنت را بتوان پیشگویی کرد نیز یک مسأله بغرنج و تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد و به قبول برخی محققین تنها مسأله محرز درباره آینده اینترنت، غیرقابل پیش‌بینی بودن آن است.